Αναπολώ τις στιγμές που ήμουν παιδί..σκέφτομαι έχουν περάσει πόσα χρόνια από πάνω μου και νομίζω λες και ήταν χθες που έτρεχα στις αλάνες,τσακωνόμουν με τον αδερφό μου,πέφταμε με τα ποδήλατα..

"Άστο βρε χαζή αυτό είναι δικό μου" να μου λέει ο αδερφός μου.Και εγώ εκεί να επιμένω : "όχι δικό μου είναι" και να καταλήγουμε σε ένα ματς χωρίς σταματημό..
Αλλά μέσα μας γνωρίζαμε ότι αγαπιόμαστε.Μου λείπει απίστευτα που ζούσαμε μαζί..πια έχουν αλλάξει οι δρόμοι μας,οι στόχοι μας αλλά δεν έχω σταματήσει να σαγαπώ αδερφούλη μου..Εγώ σε άλλη πόλη να ζω με τον έρωτα της ζωής μου,εσύ να παραμένεις στην πόλη που μέναμε αλλά να έχεις πετύχει τόσα μα τόσα πολλά και να σε καμαρώνω που είσαι αίμα μου..και ασχέτως αν έχουμε αυτά τα μικρά ταξιδάκια,έχουμε τα τηλ,έχουμε επικοινωνία τέλος πάντων δεν παύει να μου λείπεις...

Πάντα σε είχα πλάι μου σε ότι και αν περνούσα..σε είχα σύμμαχο..πολεμούσες μαζί με μένα..ποτέ δεν με άφησες μόνη μου,ποτέ δεν άφησες κανέναν να μπει ανάμεσα μας,ποτέ δεν ανακατεύτηκες στην προσωπική μου ζωή και εγώ έκανα ακριβώς το ίδιο και αυτό ματάκια μου γλυκά μας έβγαινε αυθόρμητα,γιατί ξέραμε τα όρια που σταματούν..μείνε έτσι όπως είσαι για πάντα,μην αλλάξεις...

Ίσως να μην έχω μεγαλώσει τελικά αφού νιώθω σαν παιδί ακόμα μέσα μου..