Κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα ζευγάρι.Θέλοντας ή μη έρχεται ένα παιδί στον κόσμο.Εννέα μήνες μέσα σε μια κοιλιά.Έρχεται η στιγμή που βγαίνεις στον κόσμο,τον "υπέροχο" αυτό κόσμο.Περνούν τα παιδικά χρόνια και όσο μεγαλώνεις ελάχιστα θυμάσαι από όσα έγιναν.
Ανέκαθεν αναρωτιόμουν γιατί να μην υπάρχει το δικαίωμα επιλογής?δηλαδή να υπήρχε η δυνατότητα να διαλέξεις αν θες να έρθεις σε αυτόν τον κόσμο..δεν είμαι τρελή,έχω σώας τας φρένας...

Δεν επιλέγεις να έρθεις σε αυτή την ζωή,σε επιλέγουν.
Είναι σωστό αυτό?Δεν παίζει ρόλο αν πέρασα καλά ή όχι στην ζωή μου και αναρωτιέμαι όλα αυτά..Από μικρή είχα αυτή την απορία και εξακολουθώ να την έχω.
Να σου πουν πχ πριν γίνεις σάρκα και οστά "έτσι και έτσι είναι η ζωή,έχει αυτό,έχει εκείνο,διάλεξε και πάρε"...Δεν νομίζω να είναι παράλογες οι σκέψεις μου..

Μέχρι ένα σημείο υπάρχουν οι γονείς στην ανατροφή του κάθε παιδιού, από εκεί και πέρα έχουμε το δικαίωμα επιλογής το πώς θα ζήσουμε την ζωή μας.Εκεί οκ ναι επιλέγεις..πάω πάσο..είμαστε ότι κάνουμε..αλλά και πάλι ασχέτως αν είναι για κάποιους σωστές οι επιλογές τους γιατί να μπαίνεις σε αυτό το τρυπάκι?επειδή σε έφεραν κάποιοι στον κόσμο πρέπει να κοιτάς εσύ πως θα επιβιώσεις?δεν το διάλεξες...

Αφήνω απέξω τις περιπτώσεις που ήρθε κάποιος "κατά λάθος" σε αυτή την ζωή..εκεί είναι αυτονόητα τα πράγματα πως έχουν...
Δεν ξέρω,έχω θολώσει..πολλές απορίες που δεν λύνονται εύκολα..