Ανθή Δοξιάδη-Τριπ
Εκδόσεις Άγρα

Κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα ζευγάρι.Θέλοντας ή μη έρχεται ένα παιδί στον κόσμο.Εννέα μήνες μέσα σε μια κοιλιά.Έρχεται η στιγμή που βγαίνεις στον κόσμο,τον "υπέροχο" αυτό κόσμο.Περνούν τα παιδικά χρόνια και όσο μεγαλώνεις ελάχιστα θυμάσαι από όσα έγιναν.
Ανέκαθεν αναρωτιόμουν γιατί να μην υπάρχει το δικαίωμα επιλογής?δηλαδή να υπήρχε η δυνατότητα να διαλέξεις αν θες να έρθεις σε αυτόν τον κόσμο..δεν είμαι τρελή,έχω σώας τας φρένας...

Δεν επιλέγεις να έρθεις σε αυτή την ζωή,σε επιλέγουν.
Είναι σωστό αυτό?Δεν παίζει ρόλο αν πέρασα καλά ή όχι στην ζωή μου και αναρωτιέμαι όλα αυτά..Από μικρή είχα αυτή την απορία και εξακολουθώ να την έχω.
Να σου πουν πχ πριν γίνεις σάρκα και οστά "έτσι και έτσι είναι η ζωή,έχει αυτό,έχει εκείνο,διάλεξε και πάρε"...Δεν νομίζω να είναι παράλογες οι σκέψεις μου..

Μέχρι ένα σημείο υπάρχουν οι γονείς στην ανατροφή του κάθε παιδιού, από εκεί και πέρα έχουμε το δικαίωμα επιλογής το πώς θα ζήσουμε την ζωή μας.Εκεί οκ ναι επιλέγεις..πάω πάσο..είμαστε ότι κάνουμε..αλλά και πάλι ασχέτως αν είναι για κάποιους σωστές οι επιλογές τους γιατί να μπαίνεις σε αυτό το τρυπάκι?επειδή σε έφεραν κάποιοι στον κόσμο πρέπει να κοιτάς εσύ πως θα επιβιώσεις?δεν το διάλεξες...

Αφήνω απέξω τις περιπτώσεις που ήρθε κάποιος "κατά λάθος" σε αυτή την ζωή..εκεί είναι αυτονόητα τα πράγματα πως έχουν...
Δεν ξέρω,έχω θολώσει..πολλές απορίες που δεν λύνονται εύκολα..

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Και ίσως δεν είναι υπερβολικοί. Ηλεκτρισμός, αληθινό αίσθημα, φολκ αναζητήσεις και πλούσιες ενορχηστρώσεις. Δεν κυκλοφορούν στο εξωτερικό πολλοί δίσκοι σαν το «Avatar». Σαν να περιορίζεται λίγο η Μόνικα από τα στενά ελληνικά σύνορα: «Εδώ μένω, εδώ μεγάλωσα, εδώ ξεκίνησα μουσική» μας λέει η ίδια. «Για να βρίσκομαι τώρα σ' αυτή τη θέση, υποθέτω ότι έχει ανοίξει ένας δρόμος που κάπου οδηγεί. Το αδιέξοδο δεν υπάρχει σαν έννοια στη σκέψη μου. Ούτε τα όρια».

Το... κακό είναι, όπως η ίδια υποστηρίζει, ότι διαρκώς σκέφτεται. «Δεν κάνω και τίποτα άλλο». Και οι σκέψεις της μετουσιώνονται σε μουσική. «Μέσω του συναισθήματος», εξηγεί.

Αναμενόμενη απάντηση για μία μουσικό, παράδοξη όμως για ένα κορίτσι που βρίσκεται στο τρίτο έτος του Μαθηματικού και πιθανότατα θα περίμενε κανείς να διαθέτει πιο ορθολογιστική σκέψη: «Τα μαθηματικά μού κουράζουν το μυαλό. Η μουσική έρχεται να κουράσει την καρδιά και μετά γίνομαι πτώμα. Πηγαίνω στο πιάνο και ξεκουράζομαι με καινούριες μελωδίες».

Το απόγευμα της Κυριακής της 15ης Ιουνίου, η Μόνικα θα παρουσιάζει ζωντανά το άλμπουμ της στο Μουσείο Μπενάκη και στο πλαίσιο του φεστιβάλ Synch. Είχε «ανεβάσει» δύο τρία τραγούδια από το «Avatar» στη σελίδα της στο Myspace πολύ καιρό πριν. Ηταν βέβαια, σε πιο πρωτόλεια μορφή, όπως τα είχε ηχογραφήσει μόνη της, στο δωμάτιό της. Τα σχόλια που της άφηναν όσοι τα κατέβαζαν στο Internet ήταν αποθεωτικά.

«Είναι αφοπλιστικά τα μηνύματα που είναι τελείως απλά», σημειώνει η ίδια.

- Αξίζει να υπογράφεις σε μια δισκογραφική εταιρεία ή καλύτερα να παραμένεις στο Myspace;

«Τι χρόνο διαθέτεις; Τι σκοπό έχεις; Εκεί βρίσκεται η απάντηση. Εγώ και σκοπό έχω και χρόνο έβρισκα, αλλά είμαι παντελώς ανίκανη ν' ασχολούμαι με το Ιντερνετ. Δεν ξέρω να το χειρίζομαι και ούτε και θέλω να μάθω. Ιδού το τίμημα, λοιπόν: Δισκογραφική εταιρεία. Το myspace βρίσκεται στον κόσμο των υπολογιστών. Εγώ προτιμώ τον κόσμο της ύλης».

- Αρα και τις συναυλίες;

«Από δω και στο εξής νιώθω την ανάγκη ν' αποδείξω σε άλλους, ίσως και στον εαυτό μου, πως μπορώ να χαρώ τα κομμάτια κι εκτός στούντιο. Οτι πρόκειται για κάτι που κυλάει στο χρόνο και σηκώνει βελτίωση. Να που χρησιμεύουν οι συναυλίες. Γυρίζεις το χρόνο πίσω και ταυτόχρονα νιώθεις μια ολοκαίνουρια ευχαρίστηση καθώς παίζεις τα τραγούδια σου. Με το δίσκο μοιράζομαι τη μουσική μου πίσω από ένα ηχείο. Στη συναυλία τη μοιράζομαι πρόσωπο με πρόσωπο».

Οταν πήγαινε Λύκειο ακόμα έπαιζε στους Σερπεντάιν, το συγκρότημα του μεγαλύτερου αδελφού της Θανάση Χριστοδούλου που σπούδαζε στην Πάτρα. Αναγκαζόταν τα Σαββατοκύριακα να ταξιδεύει από το Καρπενήσι, όπου μεγάλωσε, προκειμένου να συμμετέχει στις πρόβες.

Σπούδασε πιάνο και κιθάρα ενώ συμμετείχε και στη φιλαρμονική της πόλης. Γρήγορα, όμως, απογαλακτίστηκε για να φτιάξει τα δικά της τραγούδια με μελαγχολικούς στίχους να μιλούν με ασυνήθιστο τρόπο για συνηθισμένα θέματα της ηλικίας της, για ένα αγόρι που την άφησε ή το πώς πέρασε ένα βράδυ που βγήκε έξω.

Πολλές φορές, η Μόνικα σηκώνεται στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα και κάθεται στο πιάνο για να μη χάσει μια μελωδία. Ολες οι συνθέσεις στο άλμπουμ είναι δικές της και πέρασε πολύ διάστημα μέχρι να το ολοκληρώσει. Ηθελε να είναι όπως ακριβώς το φαντάστηκε. Και η παραγωγή μόνο φτηνή δεν ήταν. Χρησιμοποίησε και μια χορωδία, αλλ' απέρριψε στο τέλος την ηχογράφηση. «Ακουγόταν πολύ απρόσωπο και στεγνό».

Σε ένα τραγούδι συνεργάζεται και με τους Καλέξικο. «Γνωριστήκαμε πριν από δύο χρόνια όταν ξεκινούσα τις συναυλίες τους σε Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο. Τους άρεσα και μου ζήτησαν όποτε αποφασίσω να βγάλω δίσκο να τους ενημερώσω. Εγραψα, λοιπόν, ένα κομμάτι, ήξερα πού ακριβώς ήθελα να βάλουν τα πνευστά, όπως κι έγινε».

- Τι θα ήθελες να είχες και δεν το έχεις;

«Αποφασιστικότητα, όπως είχα παλιότερα. Να ξέρω τι μ' αρέσει και τι όχι. Στο τέλος αυτού του δίσκου ήμουν γεμάτη ιδέες και αμφιβολίες. Πελάγωσα στη δυνατότητα πειραματισμού που είχα».

- Και τι μισείς περισσότερο στη μουσική;

«Να επαναλαμβάνεις το πετυχημένο, ελαφρώς παραλλαγμένο για να μη σε καταλάβουν. Κάποιοι ίσως ξεγελαστούν, αλλά όχι όλοι. Ατιμο πράγμα η απομίμηση».

απο το mini-ebook του Nίκου Σίμου που κυκλοφορει σε pdf στη διευθυνση
http://rapidshare.com/files/120246362/virtualbox___956___949____945___960___955___940____955___972___947___953___945_.pdf.html


Μάθετε να το χρησιμοποιείτε με ελάχιστα απλά λόγια
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Για το μέσο χρήστη ΗΥ αυτό το παραλληλόγραμμο κουτί είναι ένα μηχάνημα που τρέχει windows, όμως ο πιο ψαγμένος γνωρίζει πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι, και πως τα windows είναι απλώς ένα ακόμα λειτουργικό σύστημα από τα πάμπολλα που υπάρχουν (και σίγουρα όχι από τα καλύτερα)
Συνήθως όποιος ψάχνει να δοκιμάσει κάποιο καλύτερο, σταθερότερο και ασφαλέστερο λειτουργικό σύστημα επιλέγει να μεταβεί στο linux, και ειδικότερα τον τελευταίο καιρό με την είσοδο στο χώρο των διανομών του ubuntu και του pclos οι οποίες είναι φιλικότατες και υποστηρίζουν μια τεράστια γκάμα hardware πάρα πολλύς κόσμος έχει μεταβεί χωρίς καμία δυσκολία στο νέο λειτουργικό.
Όμως δεν παύει να υπάρχει κι ενα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων οι οποίοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν dual boot, είτε να ξαναγυρίζουν στα windows παρόλο που δε το θέλουν.
Ο λόγος φυσικά δεν έγκειται στα ίδια τα windows, αλλα σε κάποιες εξειδικευμένες εφαρμογές, και σύμφωνα με τις περισσότερες ιντερνετικές δημοσκοπήσεις αυτές που κρατούν τα πρωτεία είναι τα παιχνίδια και το photoshop.
Για τα πρώτα συνήθως η λύση είναι το cedega, και σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι στο να αναφερθεί σε αυτό το πρόβλημα.
Για το δεύτερο η συνηθέστερη λύση είναι το wine ή το crossover office, με πολύ καλά αποτελέσματα, όμως η απογοήτευση συνήθως έρχεται όταν ο χρήστης αρχίζει και θέλει να εγκαταστήσει πολύ περισσότερες windows εφαρμογές απ ότι οι emulators μπορούν να τρέξουν, και κακά τα ψέματα σίγουρα είναι πολύ καλύτερο μια εφαρμογή να τρέχει στο λειτουργικό σύστημα για το οποίο γράφτηκε παρά σε έναν εξομοιωτή, εκτός κι αν ο εξομοιωτής κάνει 100% εξομοίωση, κάτι που προς το παρόν δεν συμβαίνει με τα παραπάνω projects και κατά τη γνώμη μου θα αργήσουν αρκετά να φτάσουν το άριστο επίπεδο, όχι τόσο λόγο τεχνικών δυσκολιών αλλά περισσότερο λόγο της πολιτικής της microsoft και του κλειδαμπαρωμένου της κώδικα καθώς και των πατεντών λογισμικού που κατέχει οι οποίες ισχύουν στην Αμερική και στην Ιαπωνία, δηλαδή σε ένα τεράστιο κομμάτι της αγοράς.
Για το χρήστη λοιπόν που η εξομοίωση software δεν είναι ακόμη ικανή να καλύψει τις ανάγκες του, υπάρχει η λύση της εξομοίωσης hardware η οποία βρίσκεται σε άριστο επίπεδο, και όταν η 3d υποστήριξη (για direct x παιχνίδια) ξεπεράσει το πειραματικό επίπεδο που βρίσκεται τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, τότε θα μιλάμε πλέον για τέλειο επίπεδο εξομοίωσης.

Για εξομοίωση hardware υπάρχουν αρκετά διαφορετικά projects, αλλά εδώ θα ασχοληθούμε με το virtualbox, καθώς και θα περιγράψω τις ρυθμίσεις του σε linux (όπως δοκιμάστηκαν σε ubuntu) με τρόπο κατανοητό στον οποιοδήποτε απλό χρήστη ώστε να είναι σε θέση είτε να εφαρμόσει “παπαγαλία” τις οδηγίες, είτε -ακόμα καλύτερα- να καταλάβει τι ακριβώς κάνει.

VIRTUALBOX

Θα ξεφύγω από τη συνήθεια πρώτα να περιγράφεται (με αρκετό μπλα-μπλα) κάτι, μια και συνήθως όποιος διαβάζει αυτό το κείμενο γνωρίζει εκ των προτέρων τι ακριβώς ψάχνει, και θα προχωρήσω άμεσα στην εγκατάσταση του και στις ρυθμίσεις μιας εικονικής μηχανής.

Επειδή ο χρήστης προφανώς θέλει να έχει πλήρη υποστήριξη hardware με usb2 κτλ, δε θα ασχοληθούμε με την open source edition που υπαρχει συνήθως στα αποθηκευτήρια των διανομών, αλλά πάμε κατ ευθείαν στη σελίδα της sun και κατεβάζουμε την έκδοση που περιέχει και κλειστό κώδικα:

https://cds.sun.com/is-bin/INTERSHOP.enfinity/WFS/CDS-CDS_SMI-Site/en_US/-/USD/ViewProductDetail-Start?ProductRef=innotek-1.6-G-F@CDS-CDS_SMI

Εκεί κατεβάζουμε το έτοιμο binary πακέτο (.deb, ή .rpm κτλ) και το εγκαθιστούμε κανονικά με διπλό κλικ.

2 ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

1.Αφού το εγκαταστήσουμε, για να μπορούμε να το τρέξουμε ως απλοί χρήστες και όχι μόνο ως root, πηγαίνουμε
Συστημα>Διαχείριση συστήματος>χρήστες και ομάδες πατάμε ξεκλείδωμα,
δίνουμε τον κωδικό μας,
πάμε ομάδες

Στις ομάδες βλέπουμε πως έχει δημιουργηθεί μια νέα με όνομα vboxusers κάνουμε επεξεργασία της και προσθέτουμε τον εαυτό μας ώς χρήστη (ή τους υπόλοιπους χρήστες που πιθανών θέλουμε)

Η δεύτερη ρύθμιση είναι προαιρετική, και θα αναγκαστείτε να προβείτε σε αυτή ΜΟΝΟ αν μετά τη δημιουργία εικονικών μηχανών δε μπορείτε να δείτε τις usb (σε νεότερες linux διανομες δεν υπάρχει συνήθως αυτό το πρόβλημα)


Αν πάντως η διανομή σας έχει αυτό το bug στο να αναγνωρίσει το virtual box τις θύρες usb. Το πρόβλημα είναι στο αρχείο mountdevsubfs.sh.

Ανοίγουμε το τερματικό και δίνουμε την παρακάτω εντολή:

sudo gedit /etc/init.d/mountdevsubfs.sh

Βρίσκουμε τις παρακάτω γραμμές
#mkdir -p /dev/bus/usb/.usbfs

#domount usbfs "" /dev/bus/usb/.usbfs-obusmode=0700,devmode=0600,listmode=0644
#ln -s .usbfs/devices /dev/bus/usb/devices

#mount --rbind /dev/bus/usb /proc/bus/usb
σβήνετε τα # μπροστά από κάθε γραμμή και σώζετε με Ctrl + S
αυτό ήταν! τώρα το virtual box θα αναγνωρίζει τις usb θύρες.

Τόσο απλά!

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΜΕ WINDOWS XP

Οι βασικές ρυθμίσεις που θα κάνουμε εδώ θα επηρεάσουν το “μέλλον” οπότε καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί από την αρχή (αν και υποτείθεται πως μπορούμε να αλλάξουμε οτιδήποτε στην πορεία, προσωπικά δεν το συνιστώ, ειδικά για εικονικές μηχανές που θα τρέξουν windows. Για μηχανές που θα τρέξουν linux, bsd κτλ δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα, όμως ένα απο τα γνωστά ελαττώματα των windows να “παντρεύονται” με το hardware με πολλαπλές αλλαγές μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα τουλάχιστο στο registration οπότε αποφασίζουμε από την αρχή πως θα κάνουμε τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις)
Πατάμε New ώστε να δημιουργήσουμε μιά νέ εικονική μηχανή.
Δίνουμε όνομα (πχ winXp)
Ορίζουμε το κατάλληλο OS Type που θα χρησιμοποιηθεί (πχ xp pro)
Για xp η προεπιλεγμενη ρύθμιση ram βρίσκεται στα 192 Mb όμως αν το ενδιαφέρον της χρήσης virtualization έχει να κάνει με το photoshop ή άλλα “βαρύτερα” προγράμματα καλό είναι να την αλλάξουμε. Αν έχετε αρκετή ram στο σύστημά σας θα τολμούσα να προτείνω απο 512 Mb εως και 1Gb (ή γιατί όχι και παραπάνω αν όντως έχετε αρκετή). Άν όχι, θα έλεγα το λιγότερο 256 Mb. Πάντα προσπαθείστε να βάζετε νούμερα που είναι πολλαπλάσια του 4.
Έπειτα ορίζετε τον εικονικό σκληρό δίσκο ο οποίος θα φιλοξενήσει την εικονική μηχανή σας.
Προφανώς δεν έχετε κάποιον έτοιμο, οπότε προχωράτε στη δημιουργία ενός.
Εδώ βλέπουμε δυο αρχικές επιλογές Dynamic και fixed-size.
To τι απο τα δυο θα επιλέξετε έγκειται καθαρά στο hardware που έχετε στη διάθεσή σας κκαθως και στις προτιμήσεις σας.
Το fixed size ειναι λιγάκι ταχύτερο, αλλα δεσμεύει το χώρο που θα ορίσουμε απο το δίσκο, ενω το dynamic απλα επεκτείνεται μέχρι τα όρια που θα ορίσουμε.
Αν έχετε κάποιο δίσκο περισσευούμενο (στην τελική οι τιμές αυτή τη στιγμή είναι οχι απλά προσιτές αλλα κυριολεκτικά ξεφτύλα) προτείνω ενα fixed size αρκετά μεγαλο (γιατί όχι εξ άλλου?)
Φυσικά θα δείτε αρκετούς να προτείνουν dynamic με Σπαρτιάτικο όριο τα 5-10 Gb αλλά το τι θα επιλέξετε αφορά καθαρά τις προσωπικές σας προτιμήσεις που συνεπάγονται με τις ανάγκες σας, τη διαθεσιμότητα έτοιμου υπάρχοντος σκληρού ή τις οικονομικές σας δυνατότητες.
Μπορείτε πάντως άνετα να δημιουργήσετε όσους δίσκους θέλετε με μέγεθος από 0 εως 2Tb ο κάθε ένας. (απόλυτη ελευθερία δυνατοτήτων)
Επειτα πατάμε finish, και μόλις δημιουργήσαμε την πρώτη μας εικονική μηχανή.

ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΗ ΣΕΤΑΡΟΥΜΕ ΤΩΡΑ

Και τώρα πριν προχωρήσουμε στην εγκατάσταση των windows ας προχωρήσουμε στο σετάρισμα της εικονικής μας μηχανής ώστε να παρουμε maximum δυνατότητες από αυτή.


Στα general settings μπορούμε να αλλάξουμε το μέγεθος της ram αν έχουμε αλλάξει γνώμη, και -πολύ βασικότερο- να ορίσουμε video memory size.
Αυτό εξαρτάται άμεσα από το hardware που διαθέτουμε (κάρτα γραφικών) και ως προεπιλογή δίνει τα 8 Mb. Προσωπικά το έχω γυρίσει στα 64 χωρίς να μου στερεί τίποτα από τα 3D γραφικά που έχω στο Host system μου παρόλο που η κάρτα γραφικών μου δεν είναι το ότι πιο καινούργιο φοράει ο υπολογιστής μου (αλλά ούτε είναι και σαβούρα... Μια 6600GT είναι με 256Mb video memory)

Παμε cd-dvd rom και ορίζουμε κάποιο ή κάποιο iso αρχείο απ όπου θα κάνουμε την αρχική μας εγκατάσταση.
Η συγκεκριμένη ρύθμιση δεν είναι κρίσιμη και αλλάζει με mount / unmount
ακόμη και κατά τη διάρκεια της εργασίας μας, αλλά τώρα πρέπει να έχουμε ορίσει κάποιο για να μπορούμε να εγκαταστήσουμε το δεύτερο λειτουργικό μας.

Πάμε Audio, και κάνουμε enable, εκτός κι αν δε μας ενδιαφέρει.
Προσωπικά επειδή η δεύτερη εφαρμογή windows που δεν ήθελα να αποχωρηστώ είναι ο albumplayer, το έκανα enable, και όχι μόνο αυτό, αλλά είχα και την ευχάριστη έκπληξη να δουλέψει άριστα (με την εγκατάσταση κατάλληλων windows drivers βέβαια) και η Xtreme X-fi Soundblaster μου.
Τον Audio driver του host αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την onboard καρτα ήχου μπορουμε να τον αλλάξουμε όποτε θέλουμε και δεν ειναι κρισιμο (πχ alsa ή oss κτλ)


Στο network προφανως έχει βρεί ήδη τις ethernet μας. Αφήστε το σε προεπιλογή NAT

Serial port αν θελουμε ορίζουμε, αν δε μας ενδιαφέρει το αφήνουμε ώς έχει.


USB Enable φυσικά usb controller, και enable USB 2.0 controller (γι αυτό δεν εγκαταστησαμε την έκδοση που περιέχει και κλειστό κώδικα? )
Τώρα το ποιες συσκευές θα κάνουμε mount δεν είναι καθόλου κρίσιμο και μπορούμε άνετα να τις αλλάζουμε κατα τη διάρκεια της εργασίας μας (ΠΡΟΣΟΧΗ, αν πρόκειται για δίσκους ή flash memorys ακολουθούμε μέσα απο τα windows τη γνωστή μέθοδο αποπροσάρτησης ώστε να μη χαθούν δεδομένα)

Shared folders: ενωείται πως το ενεργοποιούμε ώστε να μοιράζουμε τα αρχεία μας με το host λειτουργικο και το υπόλοιπο δίκτυο μας αν έχουμε. Έπειτα δημιουργούμε ένα φάκελο αν θέλουμε. Προσωπικά όλους σχεδόν τους φακέλους του /home μου τους έχω δικτυακούς (στο ubuntu> δεξι κλικ στο φάκελο,sharing options > share this folder/guest access> ok)

Remote display: επισεις εννωειται! Με αυτο τον τρόπο έχουμε τη δυνατότητα να προβάλλουμε τα παράθυρα που έχουμε ανοιχτά στο virtual λειτουργικό μας απ' ευθείας στο host.


ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΙ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Τώρα που ολοκληρώσαμε τις ρυθμίσεις μας, και αφού εγκαταστήσουμε τα windows όπως γνωρίζουμε σα να τα εγκαταστούσαμε σε κανονικό υπολογιστή.
Το resolution της οθόνης θα αλλάξει αργότερα οπότε μην σας ανησυχεί.
Όπως και το mouse και το πληκτρολόγιο που πρέπει να γίνουν mount και unmount απο το guest os με δεξι ctrl επίσεις θα αλλάξει με την εγκατάσταση των guest additions.
Μετά την εγκατάσταση των windows λοιπόν (και το κλασσικό defragment που απαιτούν, καθώς και τις ρυθμίσεις εμφάνισης κτλ που θέλουμε ) ένα βασικό κομμάτι τελειωτικών ρυθμίσεων που είναι απαραίτητο να κάνουμε είναι να πάμε devices, και να πατήσουμε το install guest additions.
Aν πάμε τώρα και ανοίξουμε το “o υπολογιστής μου” μέσα στα windows θα δούμε ότι στη θέση του cd drive έχει εγκατασταθεί ένα εικονικό αρχείο που ονομάζεται guest additions (ή κάπως έτσι) Το τρέχουμε, και μετά από επανεκκίνηση λογικά όλα είναι φυσιολογικά, και μπορούμε να εγκαταστήσουμε τους drivers εξωτερικών συσκευών μας αν θέλουμε (πχ printers, tablets κτλ), να αλλάξουμε το screen resolution με βάση την οθόνη μας (για fullscreen mode), καθως βλεπουμε πως πλεον αναγνωριζονται οι pci συσκευές μας, εχει φύγει το ενοχλητικό mount / unmount πληκτρολογίου και mouse και το guest os τρεχει κανονικά ως πρόγραμμα.

Για να μπαινοβγαίνουμε από πλήρη οθόνη πατάμε δεξί ctrl+F
Για ctrl+alt+del χρησιμοποιούμε το δεξί ctrl
Για να τρέξουμε τα ανοιχτά παράθυρα που έχουμε στο guest λειτουργικό απ ευθείας στο host μας όπως και για επαναφορά πατάμε δεξί ctrl +L
antivirus δεν είναι απαραίτητο μια και μπορούμε να παίρνουμε τακτικά snapshoot, αλλά αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τα windows και για ιντερνετικές εφαρμογές κάποιο antispyware δεν το γλυτώνουμε.

Αν ακολουθήσατε τις οδηγίες, η μηχανή που δημιουργήθηκε (ειδικά αν χρησιμοποιήθηκε και κάποιο tweak tool ) τρέχει κανονικότατα με άριστη ταχύτητα σα να έτρεχε σε ένα κανονικό hardware (καμία σχέση με τις παλαιότερες μηχανές εξομοίωσης) μπορεί χωρίς πρόβλημα να κάνει multitasking, και αναλόγως το hardware την ποσότητα ram που διαθέτουμε καθώς και την ισχύ επεξεργαστή μπορούμε άνετα ταυτόχρονα να τρέχουμε περισσότερες από μια εικονικές μηχανές.


Καλή επιτυχία

Για οποιαδήποτε δυσκολία / απορρία μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στη διεύθυνση viol_r@otenet.gr
Aν αργήσω να απαντήσω σημαίνει πως λείπω στο εξωτερικό.
Στο internet επίσεις υπάρχει πληθώρα αναλύσεων σχετικά με το virtualbox καθως και το official manual που μπορείτε να κατεβάσετε από
http://virtualbox.org/download/UserManual.pdf


Νικόλαος Σιμος

Τον παραπάνω οδηγό τον ακολουθείτε με δική σας ευθύνη, και δεν είμαι υπεύθυνος για οποιαδήποτε τυχων δυσλειτουργία ή καταστροφή προκληθεί εξ αιτίας του.
Το κείμενο επιτρέπεται να ανατυπωθεί, να μοιραστεί, και με ενημέρωσή μου να αλλαχτεί οποιοδήποτε κομμάτι του ή να εμπλουτιστεί με περισσότερο υλικό.

Αυτές τις μέρες επικρατεί το γνωστό μπάχαλο στην Ελλάδα για τον γάμο των ομοφυλοφίλων.Κάθε φορά έτσι γίνεται όταν κάτι πρωτότυπο (δεν το βλέπω πρωτότυπο κατά τα μυαλά των περισσοτέρων είναι)διεισδύει στην χώρα μας.
Απορώ με τα κολλημένα μυαλά αρκετών που προσδιορίζουν το τι άνθρωπος είσαι με βάση αν είσαι γυναίκα και σε πηδάει γυναίκα,αν είσαι άντρας και σε πηδάει άντρας.

Όλοι μας ανεξαρτήτως σεξουαλικών προτιμήσεων έχουμε δικαιώματα σε αυτή την ζωή.Αν και είμαι straight μου έρχεται να λιθοβολήσω ώρες ώρες όλους αυτούς τους "υποτιθέμενους" straight που βγαίνουν αμέσως να κράξουν όλους τους μη straight λες και αυτοί είναι τέλειοι,λες και είναι παραδείγματα προς μίμηση,λες και αυτοί δεν ευθύνονται για την κατάντια μας με όλα όσα διαπράττουν καθημερινά.

Δεν προσπαθώ ούτε να το παίξω μοντέρνα,προσπαθώ να είμαι αντικειμενικότατη.Βλέπω τριγύρω μου ανθρώπους κουστουμάτους που καθημερινά στο παίζουν και καλά κύριοι και στο κρεβάτι τους πραγματοποιούν όλες τις πορνοδιαστροφικές ανωμαλίες τους.Χαλάρωσε λίγο βρε ψευτόμαγκα!Για παράδειγμα,ο σύζυγος να πληρώνει να του πηδάνε την σύζυγο και να παίρνει μάτι και να βαράει μαλακία ταυτόχρονα και να το ευχαριστιέται και από πάνω,ο σύζυγος να βγάζει ένα strap on και να ζητάει από την σύζυγο του να τον πηδήξει,κ.ο.κ. Ωραία όλα αυτά,βίτσια είναι τι να πεις αλλά όχι όμως να μου βγαίνετε όλοι εσείς και να κράζετε λες και είστε αγγελικά πλασμένοι.Έλεος!!!

Γιατί μας έχει πιάσει αυτή η μανία να ασχολούμαστε πως πηδιέται ο καθένας?τι σε νοιάζει βρε φίλε αν κάποιος τον τρώει ή τον δίνει?εσύ τον τρως?διαλέγεις και παίρνεις..

Αηδιάζω στο γεγονός ότι κάθε φορά πρέπει να χώνεται η εκκλησία και οι παπάδες και με τις προπαγάνδες τους να προσπαθούν να προσηλυτίσουν κόσμο στις απαρχαιωμένες ιδέες και αντιλήψεις τους.Αυτά τα μαύρα κοράκια είναι η αιτία του κακού.Αυτοί έχουν διχάσει όλη την ανθρωπότητα.

Φοβούνται και καλά μην χαθεί ο θεσμός της οικογένειας.Μα για ποιον θεσμό μιλάμε όταν πια σπάνια βρίσκεις μια οικογένεια να είναι σωστή.Σωστή εννοώ από την άποψη οι γονείς να είναι παρόντες και να ενδιαφέρονται για οτιδήποτε προκύπτει,να μην έχουν τα παιδιά τους παρατημένα,να προσπαθεί το ζευγάρι να έχει καθημερινά την σχέση που είχε όταν πρωτογνωρίστηκε και όχι να κάθεται ο ένας να χαζεύει στην tv και ο άλλος να χαζεύει μπροστά στο pc.Ποια από όλες αυτές τις οικογένειες εκεί έξω κάνει κάτι τέτοιο?να είναι καλά τα κινητά και τα post it πάνω στο ψυγείο..μόνο έτσι κρατιέται μια οικογένεια και πιστεύουν όλοι ότι τα πάντα στην ζωή τους δουλεύουν ρολόι.Μια αυταπάτη είναι η σημερινή ελληνική οικογένεια.Τίποτε περισσότερο,τίποτε λιγότερο.

Αφήστε τον καθένα να κάνει ότι γουστάρει στο κρεβάτι του.Κοιτάξτε τα δικά σας χάλια και μην κρίνετε.Αλλά αν το θέλετε τόσο πολύ να κρίνετε,αρχίστε από τον ίδιο σας τον εαυτό και μετά ανοίξτε το ρημάδι σας να βγάλει τις κακίες τόσο πολύ χαιρέκακοι που έχετε γίνει...!!!

Από που να αρχίσω και από που να τελειώσω για το πόσο σιχαίνομαι την υποκρισία.Δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί από δαύτους με το ψεύτικο προσωπείο να κυκλοφορούν και με ξενερώνουν απίστευτα.

Ανέκαθεν ήμουν άνθρωπος που προσπαθούσα να ψυχολογήσω ανθρώπους και την όλη συμπεριφορά τους όχι με κατινίστικο τρόπο αλλά για το τι μπορεί να κρύβουν τα λόγια τους μιας και πια ποιος τολμάει να μιλήσει χύμα και ξεκάθαρα?

Προσπαθεί ο καθένας μας να μαντέψει τι εννοεί ο άλλος ,βέβαια δεν μιλάω για τα λεγόμενα mind games που σου παιδεύουν το μυαλό με ωραίο τρόπο και νιώθεις ότι ταξιδεύεις στο άγνωστο,αλλά για τις περιπτώσεις εκείνες που κάποιος/α είναι κότα στο να εκφραστεί ελεύθερα,κρύβεται από τον ίδιο του τον εαυτό,στο παίζει φίλος/η και από πίσω σου σκάβει τον λάκκο (τύφλα να έχει ο νεκροθάφτης),σε ζηλεύει και δείχνει και καλά ανωτερότητα,σε μισεί και προσπαθεί με πλάγιο τρόπο να αποδείξει πόσο σου συμπαραστέκεται και στην πρώτη δυσκολία εκδηλώνεται πόσο μαλάκας/μαλακισμένη είναι..

Γιατί δεν τολμούν να λένε την αλήθεια?γιατί δείχνουν κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι?ο πιο βασικός λόγος για μένα είναι το κόμπλεξ κατωτερότητας και η ζήλεια που καταδυναστεύει το μυαλό,επιβάλλεται στην φαιά ουσία του εγκεφάλου και χάνεται έτσι το τόπι.

Ευτυχώς μπορώ να κοντρολάρω αυτά τα ψεύτικα ρεμάλια,τις δήθεν γκόμενες και όχι με το να υποδύομαι και εγώ όπως αυτοί/ες αλλά απολαμβάνω να τους ξεμπροστιάζω και να αποδεικνύω με κάθε τρόπο πόσο υποκριτές και υποκρίτριες είναι.Αι σιχτίρ ηθοποιοί του κώλου!!!!!!